« »

# සංයුත්ත නිකාය

# සගාථ වග්ගෝ

## 4.3.4. සත්තවස්ස සුත්තං

### 4.3.4. හත් අවුරුද්ද ගැන වදාළ දෙසුම

#### ඒවං මේ සුතං. ඒකං සමයං භගවා උරුවේලායං විහරති නජ්‌ජා නේරඤ්‌ජරාය තීරේ අජපාලනිග්‍රෝධේ. තේන ඛෝ පන සමයේන මාරෝ පාපිමා සත්‌තවස්‌සානි භගවන්‌තං අනුබන්‌ධෝ හෝති. ඕතාරාපෙක්‌ඛෝ ඕතාරං අලභමානෝ. අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා යේන භගවා තේනුපසංකමි. උපසංකමිත්‌වා භගවන්‌තං ගාථාය අජ්‌ඣභාසි.

මා හට අසන්නට ලැබුණේ මේ විදිහටයි. ඒ දිනවල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ උරුවෙල් ජනපදයෙහි නේරංජරා ගංතෙර අජපල් නුගරුක් මුලයි වැඩසිටියේ. ඒ දිනවල පවිටු මාරයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දුර්වලකමක් බලාපොරොත්තුවෙන් හත් අවුරුද්දක්ම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පසුපස්සේ ලුහුබැන්ඳා. නමුත් දුර්වලකමක් අහුවුනේ නෑ.

එදා පවිටු මාරයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත ආවා. ඇවිදින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ගාථාවකින් පැවසුවා.

#### සෝකාවතිණ්‌ණෝ නු වනම්‌හි ඣායසි විත්‌තං නු ජිතෝ උද පත්‌ථයානෝ
ආගුං නු ගාමස්‌මිමකාසි කිඤ්‌චි කස්‌මා ජනේන න කරෝසි සක්‌ඛිං
සක්‌ඛි න සම්‌පජ්‌ජති කේන චි තේති

“මොකද ශෝකයේ ගිලිලද මේ වනයට වෙලා හිත හිත ඉන්නෙ? ධන හානියක් වුනාවත්ද? වෙන පැතුමක්වත්ද? ගමේ ඉන්දෙද්දී මොකවත් වරදක් වත් කළා ද? මොකද ජනයාත් එක්ක මිත්‍රකමක් නැත්තේ? ඔබවහන්සේ කවුරුවත් එක්ක මිත්‍රත්වයක් ඇති කරගන්නෙ නෑ නේද?”

#### (භගවා);

(භාග්‍යවතුන් වහන්සේ) :

#### සෝකස්‌ස මූලං පලිඛාය සබ්‌බං අනාගු ඣායාමි අසෝචමානෝ
ඡෙත්‌වාන සබ්‌බං භවලෝභජප්‌පං අනාසවෝ ඣායාමි පමත්‌තබන්‌ධු

“ඒයි මාරය, මං ඔය ශෝකය මුලින්ම උදුරලා දැම්මා. හැම වරදින්ම නිදහස් වුනා. මං ධ්‍යාන වඩන්නෙ ශෝක රහිතවයි. හැම භවයක්ම, හැම ලෝභයක්ම, හැම තෘෂ්ණාවක්ම සිඳල, ආශ්‍රව රහිත වෙලයි මං ධ්‍යාන වඩන්නේ”

#### (මාරෝ);

(මාරයා) :

#### යං වදන්‌ති මමේදන්‌ති යේ වදන්‌ති මමන්‌ති ච
එත්‌ථ චේ තේ මනෝ අත්‌ථි න මේ සමණ මොක්‌ඛසීති.

“යමක් ගැන කියනවා නම්, ‘මේක මගේ’ කියල යම් කෙනෙක් කියනවා නම් ‘මේක මට අයිතියි’ කියලා, ඒවා ගැන ඔබේ හිතක් තියෙනවා නම් ශ්‍රමණය, මගෙන් නම් නිදහස් වෙන්න පුළුවන් වෙන්නෙ නෑ.”

#### (භගවා);

(භාග්‍යවතුන් වහන්සේ) :

#### යං වදන්‌ති න තං මය්‌හං යේ වදන්‌ති න තේ අහං
ඒවං පාපිම ජානාහි න මේ මග්‌ගම්‌පි දක්‌ඛසීති.

“යමක් ගැන කියනවා නම් ‘මගේය’ කියල, නමුත් ඒක මගේ නොවෙයි. යමෙක් කියනවා නම් ඒවා ‘මම නොවෙයි’ කියලා, පවිටු මාරය, ඒ ගැන මේ විදිහට දැනගන්න ඕන. මං ගමන් කරන මගවත් ඔබට දකින්න බෑ.”

#### (මාරෝ);

(මාරයා) :

#### සචේ මග්‌ගං අනුබුද්‌ධං ඛේමං අමතගාමිනං
අපේහි ගච්‌ඡ ත්‌වමේවේකෝ කිමඤ්‌ඤමනුසාසසීති.

“එහෙම නම්, ඒ බිය රහිත වූ, අමා නිවනට යන මාර්ගය අවබෝධ කරගත්තා නම්, මගේ විෂයෙන් ඔබවහන්සේ විතරක් ඉවත් වෙලා යන්න. අනිත් අයට අනුශාසනා කරන්නෙ මොකද?”

#### (භගවා);

(භාග්‍යවතුන් වහන්සේ) :

#### අමච්‌චුධෙය්‍යං පුච්‌ඡන්‌ති යේ ජනා පාරගාමිනෝ
තේසාහං පුට්‌ඨෝ අක්‌ඛාමි යං සච්‌චං තං නිරූපධින්‌ති.

“සසරෙන් එතෙරට යන්න ඕනකම තියෙන ජනතාවක් ඉන්නවා. මාර විජිතයට අයිති නැති ඒ නිවන ගැන ඔවුන් මගෙන් අහනවා. එතකොට මං ඔවුන්ට කෙලෙස් රහිත වූ, ඒ සත්‍යය ගැන කියල දෙනවා.”

#### (මාරෝ);

(මාරයා) :

#### සෙය්‍යථාපි භන්තේ ගාමස්‌ස වා නිගමස්‌ස වා අවිදූරේ පොක්‌ඛරණී, තත්‍රස්‌ස කක්‌කටකෝ. අථ ඛෝ භන්තේ සම්‌බහුලා කුමාරකා වා කුමාරිකායෝ වා තම්‌හා ගාමා වා නිගමා වා නික්‌ඛමිත්‌වා යේන සා පොක්‌ඛරණී තේනුපසංකමෙය්‍යුං. උපසංකමිත්‌වා තං කක්‌කටකං උදකා උද්‌ධරිත්‌වා ථලේ පතිට්‌ඨාපෙය්‍යුං, යං යදේව හි සෝ භන්තේ කක්‌කටකෝ අළං අභිනින්‌නාමෙය්‍ය, තං තදේව තේ කුමාරකා වා කුමාරිකායෝ වා කට්‌ඨේන වා කඨලාය වා සඤ්‌ඡින්‌දෙය්‍යුං සම්‌භඤ්‌ජෙය්‍යුං. ඒවං හි සෝ භන්තේ කක්‌කටකෝ සබ්‌බේහි අළේහි සඤ්‌ඡින්‌නේහි සම්‌භග්‌ගේහි සම්‌පලිභග්‌ගේහි අභබ්‌බෝ තං පොක්‌ඛරණිං පුන ඕතරිතුං සෙය්‍යථාපි පුබ්බේ.

“ස්වාමීනී, ඒක මේ වගේ දෙයක්. ගමකට හරි, කුඩා නගරයකට හරි නුදුරින් පොකුණක් තියෙනවා. ඒකෙ කකුළුවෙක් ඉන්නවා. එතකොට ස්වාමීනී, පොඩි දරුවන් දැරිවියන් ගොඩක් ඒ ගමෙන් හරි, කුඩා නගරයෙන් හරි නික්මිලා ඇවිදින් අර පොකුණ ළඟට ආවා. ඇවිදින් ඒ කකුළුවාව වතුරෙන් උඩට අරගෙන, ගොඩබිමින් තිබ්බා. ඉතින් ඒ කකුළුවත් අඬු දිගහරිනවා. එතකොට ඒ දරුවොත්, දැරිවියොත් ලී කෑලිවලින් ඒ අඬු කඩලා දැම්මා. ඔය විදිහට අඬු කඩපු කකුළුවාට ඉස්සර විදිහට ආයෙමත් පොකුණට බහින්න බැරිව ගියා.

#### ඒවමේව ඛෝ භන්තේ යානි විසූකායිකානි විසේවිතානි විප්‌ඵන්‌දිතානි කානිචි කානිචි සබ්‌බානි තානි භගවතා සඤ්‌ඡින්‌නානි සම්‌භග්‌ගානි සම්‌පලිභග්‌ගානි. අභබ්‌බෝ දානාහං භන්තේ පුන භගවන්‌තං උපසංකමිතුං යදිදං ඕතාරාපෙක්‌ඛෝති. අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා භගවතෝ සන්තිකේ ඉමා නිබ්‌බේජනීයා ගාථායෝ අභාසි.

ස්වාමීනී, ඔය විදිහම තමයි, යම්තාක් විකාර දේවල්, යම්තාක් හිත අවුස්සන දේවල්, හිත කම්පා වන දේවල් තියෙනවාද, ඒ හැමදෙයක්ම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කඩලා දැම්මා. කෑලි කෑලිවලට කඩලා දැම්මා. දැන් ඉතින් ස්වාමීනී, භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දුර්වලකමක් හොයාගෙන ළඟට එන්න මට පුළුවන්කමක් නෑ.”

එතකොට පවිටු මාරයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයේ තමන් පසුබැස්ස කරුණ ගැන කියවෙන ගාථාවන් පැවසුවා.

#### මේදවණ්‌ණඤ්‌ච පාසාණං වායසෝ අනුපරියගා
අපෙත්‌ථ මුදු වින්‌දේම අපි අස්‌සාදනා සියා.
අලද්‌ධා තත්‌ථ අස්‌සාදං වායසෙත්‌තෝ අපක්‌කමේ
කාකෝව සේලමාසජ්‌ජ නිබ්‌බිජ්‌ජාපේම ගෝතමාති.

“කපුටෙක් හිටියා. ඌ දැක්කා තෙල් පාට ගලක්. දැකලා හිතුවා ඒක මෘදු කෑමක් වෙන්න ඇති කියලා. රස විඳින්න පුළුවන් ඇති කියලා. ඒ වටා කොටන්න පටන් ගත්තා. නමුත් ඒ ගලෙන් ආශ්වාදයක් ලබාගන්න බැරි කපුටා එතනින් බැහැරවෙලා ගියා. මමත් ඒ ගලට රැවටිච්ච කපුටා වගේ කළකිරිලයි ගෞතමයන් වහන්සේ කෙරෙන් ඉවත් වෙලා යන්නෙ.”

#### අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා භගවතෝ සන්තිකේ ඉමා නිබ්‌බේජනීයා ගාථායෝ අභාසිත්‌වා තම්‌හා ඨානා අපක්‌කම්‌ම භගවතෝ අවිදූරේ පඨවියං පල්‌ලංකේන නිසීදි තුණ්‌හීභූතෝ මංකුභූතෝ පත්‌තක්‌ඛන්‌ධෝ අධෝමුඛෝ පජ්‌ඣායන්‌තෝ අප්‌පටිභානෝ කට්‌ඨේන භූමිං විලිඛන්‌තෝ’ති.

ඊට පස්සේ පවිටු මාරයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයේ ඔය උකටලී වන ගාථාවන් පවසලා එතනින් නික්ම ගියා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නුදුරින්, පොළොවේ පළඟක් බැඳගෙන වාඩිවුනා. නිශ්ශබ්ද වුනා. වැටහීම් රහිත වුනා. කඳ පාත්කර ගත්තා. ඔළුව යටට හරවාගත්තා. සිතුවිලි හිතන්න පටන් ගත්තා. ලී කෑල්ලක් අරගෙන බිම ඉරි අඳින්න පටන්ගත්තා.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

« » ⇡

ධර්මදානය උදෙසා පාලි සහ සිංහල අන්තර්ගතය උපුටා ගැනීම https://mahamevnawa.lk/sutta/sn1_4-3-4/ වෙබ් පිටුවෙනි.
Ver.1.40 - Last Updated On 26-SEP-2020 At 03:14 P.M