« »

# සංයුත්ත නිකාය

# සගාථ වග්ගෝ

## 4.3.1. සම්බහුල සුත්තං

### 4.3.1. බොහෝ භික්ෂූන් අරභයා වදාළ දෙසුම

#### ඒවං මේ සුතං. ඒකං සමයං භගවා සක්‌කේසු විහරති සිලාවතියං. තේන ඛෝ පන සමයේන සම්‌බහුලා භික්‌ඛූ භගවතෝ අවිදූරේ අප්‌පමත්‌තා ආතාපිනෝ පහිතත්‌තා විහරන්‌ති. අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා බ්‍රාහ්‌මණවණ්‌ණං අභිනිම්‌මිනිත්‌වා මහන්‌තේන ජටණ්‌ඩුවේන අජිනක්‌ඛිපනිවත්‌ථෝ ජිණ්‌ණෝ ගෝපානසිවංකෝ ඝුරුඝුරුපස්‌සාසී උදුම්‌බරදණ්‌ඩං ගහෙත්‌වා යේන තේ භික්‌ඛූ තේනුපසංකමි. උපසංකමිත්‌වා තේ භික්‌ඛූ ඒතදවෝච. දහරා භවන්‌තෝ පබ්‌බජිතා සුසුකාළකේසා භද්‍රේන යොබ්‌බනේන සමන්‌නාගතා පඨමේන වයසා අනිකීළිතාවිනෝ කාමේසු, භුඤ්‌ජන්‌තු භොන්‌තෝ මානුසකේ කාමේ, මා සන්‌දිට්‌ඨිකං හිත්‌වා කාලිකං අනුධාවිත්‌ථාති.

ඒ දවස්වල භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩසිටියේ ශාක්‍ය ජනපදයේ සිලාවතී කියන ගමේ. ඒ දිනවල බොහෝ භික්ෂූන් වහන්සේලා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයේ සතර සතිපට්ඨානයේ සිත පිහිටුවාගෙන, කෙලෙස් නැති කරන වීරියෙන් යුතුව, නිවන් අවබෝධ කිරීම පිණිසම යොමු කරගත් සිතින්, අප්‍රමාදීව ගත කරමින් හිටියා.

එදා පවිටු මාරයා බ්‍රාහ්මණයෙකුගේ වේශයක් මවාගත්තා. හිසේ ලොකු ජටා මඬුළු දරාගෙන තිබුණා. අඳුන් දිවි සමක් පොරවාගෙන හිටියා. ගොඩක් වයසයි. කුදු ගැහිලා හිටියා. ‘ගුරු ගුරු’ හඬින් හති දම දමා හිටියා. දිඹුල් හැරමිටියකුත් අරගෙන, ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා ළඟට ආවා. ඇවිදින් ඒ භික්ෂූන්ට මෙහෙම කිව්වා. “අනේ! මේ පින්වත් දරු පැටව් නෙව පැවිදි වෙලා ඉන්නෙ. ඔය තාම අපූරුවට කළු කෙහෙ තියෙන්නෙ. සුන්දර යෞවන කාලෙ නෙව. ජීවිතේ ප්‍රථම වයස නෙව. කම් සැපේ යෙදිලා නැහැ නෙව. අනේ භවත්නි, එහෙම නොවෙයි. මනුස්ස ලෝකෙ විඳින්න තියෙන කම් සැප විඳලා ඉන්න. මේ ජීවිතේදී විඳින්න තියෙන සැප අත්හැරලා, කාලයකට විතරක් ලැබෙන දෙයක් පස්සේ දුවන්න එපා!”

#### න ඛෝ මයං බ්‍රාහ්‌මණ සන්‌දිට්‌ඨිකං හිත්‌වා කාලිකං අනුධාවාම, කාලිකඤ්‌ච ඛෝ මයං බ්‍රාහ්‌මණ හිත්‌වා සන්‌දිට්‌ඨිකං අනුධාවාම. කාලිකා හි බ්‍රාහ්‌මණ කාමා වුත්‌තා භගවතා බහුදුක්‌ඛා බහූපායාසා ආදීනවෝ එත්‌ථ භිය්‍යෝ. සන්‌දිට්‌ඨිකෝ අයං ධම්‌මෝ අකාලිකෝ ඒහිපස්‌සිකෝ ඕපනයිකෝ පච්‌චත්‌තං වේදිතබ්‌බෝ විඤ්‌ඤූහීති. ඒවං වුත්තේ මාරෝ පාපිමා සීසං ඕකම්‌පෙත්‌වා ජිව්‌හං නිල්‌ලාලෙත්‌වා තිවිසාඛං නලාටේ නලාටිකං උට්‌ඨාපෙත්‌වා දණ්‌ඩමෝලු‍බ්‌භ පක්‌කාමි.

“නෑ. පින්වත් බ්‍රාහ්මණය, අපි මේ ජීවිතේදී අත්විඳින්න තියෙන කම් සැප අත්හැරලා, කාලෙකට පස්සෙ ලැබෙන දෙයක් සොයාගෙන දුවනවා නොවෙයි. පින්වත් බ්‍රාහ්මණය, අපි අත්හැරියේ කාලෙකට පස්සෙ ලැබෙන දේවල් තමයි. අපි දැන් මේ දුවන්නෙ මේ ජීවිතේදී ලබාගන්න සැපයකටයි. පින්වත් බ්‍රාහ්මණය, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළේ ඔය කාමයන් තාවකාලිකයි කියලා. ගොඩාක් දුක් තියෙනවා. ගොඩාක් කරදර තියෙනවා. ඔය කාමයේ ආදීනව ගොඩාක් තියෙනවා කියලයි. නමුත් මේ ධර්මය මේ ජීවිතේදීම අත්විඳින්න පුළුවන් දෙයක්. අකාලිකයි. ඇවිත් විමසා බලන්න කියලා කියන්න පුළුවනි. තමා තුළින් දකින්නත් පුළුවනි. නුවණැත්තන්ට තම තමන්ගේ නුවණේ හැටියට අවබෝධ කරන්නත් පුළුවනි.”

එතකොට පවිටු මාරයා, ඔළුව සෙලෙව්වා. දිව දික්කරල පැද්දෙව්වා. නළලේ තුන් පොටක් රැළි නැගුවා. ඇහි බැම හැකිලුවා. හැරමිටියෙ එල්ලීගෙන ආපහු යන්න ගියා.

#### අථ ඛෝ තේ භික්‌ඛූ යේන භගවා තේනුපසංකමිංසු. උපසංකමිත්‌වා භගවන්‌තං අභිවාදෙත්‌වා ඒකමන්තං නිසීදිංසු. ඒකමන්තං නිසින්‌නා ඛෝ තේ භික්‌ඛූ භගවන්‌තං ඒතදවෝචුං. ඉධ මයං භන්තේ භගවතෝ අවිදූරේ අප්‌පමත්‌තා ආතාපිනෝ පහිතත්‌තා විහරාම. අථ ඛෝ භන්තේ අඤ්‌ඤතරෝ බ්‍රාහ්‌මණෝ මහන්‌තේන ජටණ්‌ඩුවේන අජිනක්‌ඛිපනිවත්‌ථෝ ජිණ්‌ණෝ ගෝපානසිවං‌කෝ ඝුරුඝුරුපස්‌සාසී උදුම්‌බරදණ්‌ඩං ගහෙත්‌වා යේන මයං තේනුපසංකමි. උපසංකමිත්‌වා අම්‌හේ ඒතදවෝච.

ඊට පස්සේ භික්ෂූන් වහන්සේලා භාග්‍යවතුන් වහන්සේව බැහැදකින්නට ගියා. ගිහින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට වන්දනා කළා. පැත්තකින් වාඩිවුනා. පැත්තකින් වාඩිවුන ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙහෙම කිව්වා. “ස්වාමීනී, අපි මෙතන භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නුදුරින්, සතර සතිපට්ඨානයේ හිත පිහිටුවාගෙන, කෙලෙස් තවන වීරියෙන් යුතුව, දහමට දිවි පුදා අප්‍රමාදීව හිටියේ. එතකොට ස්වාමීනී, එක්තරා බ්‍රාහ්මණයෙක් අපි ළඟට ආවා. ඔහු හිසේ ලොකු ජටා මඬුළු දරාගෙන තිබුනා. අඳුන් දිවි සමක් පොරවාගෙන හිටියා. ගොඩක් වයසයි. කුදු ගැහිලා හිටියා. ‘ගුරු ගුරු’ හඬින් හති දම දමා හිටියා. දිඹුල් හැරමිටියකුත් අරගෙන අපි ළඟට ආවා. ඇවිදින් අපට මෙහෙම කිව්වා.

#### දහරා භවන්‌තෝ පබ්‌බජිතා සුසුකාළකේසා භද්‍රේන යොබ්‌බනේන සමන්‌නාගතා පඨමේන වයසා අනිකීළිතාවිනෝ කාමේසු, භුඤ්‌ජන්‌තු භොන්‌තෝ මානුසකේ කාමේ. මා සන්‌දිට්‌ඨිකං හිත්‌වා කාලිකං අනුධාවිත්‌ථාති. ඒවං වුත්තේ මයං භන්තේ තං බ්‍රාහ්‌මණං ඒතදවෝචුම්‌හ. න ඛෝ මයං බ්‍රාහ්‌මණ සන්‌දිට්‌ඨිකං හිත්‌වා කාලිකං අනුධාවාම, කාලිකඤ්‌ච ඛෝ මයං බ්‍රාහ්‌මණ හිත්‌වා සන්‌දිට්‌ඨිකං අනුධාවාම. කාලිකා හි බ්‍රාහ්‌මණ කාමා වුත්‌තා භගවතා බහුදුක්‌ඛා බහූපායාසා ආදීනවෝ එත්‌ථ භිය්‍යෝ. සන්‌දිට්‌ඨිකෝ අයං ධම්මෝ අකාලිකෝ ඒහිපස්‌සිකෝ ඕපනයිකෝ පච්‌චත්‌තං වේදිතබ්‌බෝ විඤ්‌ඤූහීති. ඒවං වුත්තේ භන්තේ සෝ බ්‍රාහ්‌මණෝ සීසං ඕකම්‌පෙත්‌වා ජිව්‌හං නිල්‌ලාලෙත්‌වා තිවිසාඛං නලාටේ නලාටිකං වුට්‌ඨාපෙත්‌වා දණ්‌ඩමෝලු‍බ්‌භ පක්‌කන්‌තෝති.

‘අනේ! මේ පින්වත් දරු පැටව් නෙව පැවිදි වෙලා ඉන්නෙ. ඔය තාම අපූරුවට කළු කෙහෙ තියෙන්නෙ. සුන්දර යෞවන කාලෙ නෙව. ජීවිතේ ප්‍රථම වයස නෙව. කම් සැපේ යෙදිලා නැහැ නෙව. අනේ භවත්නි, එහෙම නොවෙයි. මනුස්ස ලෝකෙ විඳින්න තියෙන කම් සැප විඳලා ඉන්න. මේ ජීවිතේදී විඳින්න තියෙන සැප අත්හැරලා, කාලයකට විතරක් ලැබෙන දෙයක් පස්සේ දුවන්න එපා!’ කියලා.

එතකොට ස්වාමීනී, අපි ඒ බ්‍රාහ්මණයාට මෙහෙම කිව්වා. ‘නෑ. පින්වත් බ්‍රාහ්මණය, අපි මේ ජීවිතේදී අත්විඳින්න තියෙන කම් සැප අත්හරලා, කාලෙකට පස්සෙ ලැබෙන දෙයක් සොයාගෙන දුවනවා නොවෙයි. පින්වත් බ්‍රාහ්මණය, අපි අත්හැරියේ කාලෙකට පස්සෙ ලැබෙන දේවල් තමයි. අපි දැන් මේ දුවන්නෙ මේ ජීවිතේදී ලබාගන්න සැපයකටයි. පින්වත් බ්‍රාහ්මණය, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළේ ඔය කාමයන් තාවකාලිකයි කියලා. ගොඩාක් දුක් තියෙනවා. ගොඩාක් කරදර තියෙනවා. ඔය කාමයේ ආදීනව ගොඩාක් තියෙනවා කියලයි. නමුත් මේ ධර්මය මේ ජීවිතේදීම අත්විඳින්න පුළුවන් දෙයක්. අකාලිකයි. ඇවිත් විමසා බලන්න කියලා කියන්න පුළුවනි. තමා තුළින් දකින්නත් පුළුවනි. නුවණැත්තන්ට තම තමන්ගේ නුවණේ හැටියට අවබෝධ කරන්නත් පුළුවනි’ කියලා.

එතකොට ස්වාමීනී, ඒ බ්‍රාහ්මණයා ඔළුව සෙලෙව්වා. දිව දික්කරල පැද්දෙව්වා. නළලේ තුන් පොටක් රැළි නැගුවා. ඇහි බැම හැකිලුවා. හැරමිටියෙ එල්ලීගෙන ආපහු යන්න ගියා.”

#### නේසෝ භික්ඛවේ බ්‍රාහ්‌මණෝ. මාරෝ ඒස පාපිමා. තුම්‌හාකං විචක්‌ඛුකම්‌මාය ආගතෝති. අථ ඛෝ භගවා ඒතමත්‌ථං විදිත්‌වා තායං වේලායං ඉමං ගාථං අභාසි.

“පින්වත් මහණෙනි, ඔය පුද්ගලයා බ්‍රාහ්මණයෙක් නොවෙයි. ඔය තමයි පවිටු මාරයා. ඔබේ නුවණැස වනසන්නයි ආවෙ.”

ඒ මොහොතේ දී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කාරණය දැනගෙන, ඒ වෙලාවේ මේ ගාථාව වදාළා.

#### යෝ දුක්‌ඛමද්‌දක්‌ඛි යතෝනිදානං කාමේසු සෝ ජන්‌තු කථං නමෙය්‍ය
උපධිං විදිත්‌වා සං‌ගෝති ලෝකේ තස්‌සේව ජන්‌තු විනයාය සික්ඛේති.

“යම් කෙනෙක් මේ පංචකාමයන් මුල් කරගෙන දුක හටගන්න බව දැක්කොත්, ඒ කෙනා පංචකාමයන්ට හිත යොමු කරන්නෙ කොහොමද? මේ ලෝකෙ පංචකාමය කියන්නේ කෙලෙස්වලට බව දන්න කෙනා ඒකෙ ආශාව දුරුකරන්නමයි පුරුදු වෙන්නේ.”

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

« » ⇡

ධර්මදානය උදෙසා පාලි සහ සිංහල අන්තර්ගතය උපුටා ගැනීම https://mahamevnawa.lk/sutta/sn1_4-3-1/ වෙබ් පිටුවෙනි.
Ver.1.40 - Last Updated On 26-SEP-2020 At 03:14 P.M