« »

# සංයුත්ත නිකාය

# සගාථ වග්ගෝ

## 4.1.7. සොප්පසි සුත්තං

### 4.1.7. නිදාගැනීම ගැන වදාළ දෙසුම

#### ඒකං සමයං භගවා රාජගහේ විහරති වේළුවනේ කලන්‌දකනිවාපේ. අථ ඛෝ භගවා බහුදේවරත්‌තිං අජ්ඣෝකාසේ චංකමිත්‌වා රත්‌තියා පච්‌චූසසමයං පාදේ පක්‌ඛාලෙත්‌වා විහාරං පවිසිත්‌වා දක්‌ඛිණේන පස්‌සේන සීහසෙය්‍යං කප්‌පේසි, පාදේ පාදං අච්‌චාධාය සතෝ සම්‌පජානෝ උට්‌ඨානසඤ්‌ඤං මනසිකරිත්‌වා. අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා යේන භගවා තේනුපසංකමි. උපසංකමිත්‌වා භගවන්‌තං ගාථාය අජ්‌ඣභාසි.

ඒ දිනවල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩසිටියේ රජගහ නුවර වේළුවනය නම් වූ කලන්දක නිවාපයේ.

එදා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රාත්‍රී බොහෝ වෙලාවක් එලිමහනේ සක්මන් කළා. රැය පහන් වෙනකොට සිරිපා සෝදාගෙන කුටියට වැඩියා. දකුණු ඇලයට හාන්සි වෙලා, දකුණු පය මත වම් පාදය ටිකක් මෑත්කරල තියාගෙන, අවදි වෙන වෙලාව සිහි කරගෙන, හොඳ සිහි නුවණින් සිංහ සෙය්‍යාවෙන් සැතපුනා.

ඒ වෙලාවේ පවිටු මාරයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ලඟට ආවා. ඇවිදින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ගාථාවක් පැවසුවා.

#### කිං සොප්‌පසි කිං නු සොප්‌පසි කිමිදං සොප්‌පසි දුබ්‌භගෝ විය
සුඤ්‌ඤමගාරන්‌ති සොප්‌පසි කිමිදං සොප්‌පසි සුරියේ උග්‌ගතේ.

“හා! නිදාගන්නවා නේද? මොකද නිදාගන්නෙ? මොකද නිකන් මැරුණා වගේ ඉන්නෙ? මට පාළු කුටියක් හම්බවුනා කියලද නිදන්නෙ? ඉර උදාවෙනකම්ම නිදන්නද හිතන්නෙ?”

#### (භගවා);

(භාග්‍යවතුන් වහන්සේ) :

#### යස්‌ස ජාලිනී විසත්‌තිකා තණ්‌හා නත්‌ථි කුහිඤ්‌චි නේතවේ
සබ්‌බූපධීනං පරික්‌ඛයා බුද්‌ධෝ සොප්‌පති කිං තවෙත්‌ථ මාරාති.

“සසරේ බැඳුන දැල තමයි තණ්හාව. විසත්තිකා කියන්නෙත් තණ්හාවටමයි. අන්න ඒ තණ්හාව යම් කෙනෙක් තුළ කොයියම්ම ආකාරයෙන්වත් හටගන්නෙ නැත්නම්, ඒ සියලු කෙලෙස් නැතිකරල දාපු බුදුවරයන් වහන්සේ නමක් සැනසිල්ලේ සැතපෙන කොට, ඒයි මාරය, ඔබට ඇති අමාරුව මොකක්ද?”

#### අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා ‘ජානාති මං භගවා ජානාති මං සුගතෝ’ති දුක්ඛී දුම්මනෝ තත්ථේවන්‌තරධායීති.

ඒ මොහොතේ පවිටු මාරයා ‘භාග්‍යවතුන් වහන්සෙ මාව දැනගත්තා නෙව. සුගතයන් වහන්සේ මාව දැනගත්තා නෙව’ කියල දුක් වුනා. අසතුට පත්වුනා. එතනම නො පෙනී ගියා.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

« » ⇡

ධර්මදානය උදෙසා පාලි සහ සිංහල අන්තර්ගතය උපුටා ගැනීම https://mahamevnawa.lk/sutta/sn1_4-1-7/ වෙබ් පිටුවෙනි.
Ver.1.40 - Last Updated On 26-SEP-2020 At 03:14 P.M