« »

# සංයුත්ත නිකාය

# සගාථ වග්ගෝ

## 5.1.5. උප්පලවණ්ණා සුත්තං

### 5.1.5. උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණිය මාරයාට පැවසූ දෙසුම

#### සාවත්ථියං….

සැවැත් නුවරදී ………………………

#### අථ ඛෝ උප්‌පලවණ්‌ණා භික්ඛුනී පුබ්බන්හසමයං නිවාසෙත්‌වා පත්‌තචීවරමාදාය සාවත්‌ථිං පිණ්‌ඩාය පාවිසි. සාවත්‌ථියං පිණ්‌ඩාය චරිත්‌වා පච්‌ඡාභත්‌තං පිණ්‌ඩපාතපටික්‌කන්‌තා යේන අන්‌ධවනං තේනුපසංකමි. දිවාවිහාරාය. අන්‌ධවනං අජ්‌ඣෝගහෙත්‌වා අඤ්‌ඤතරස්‌මිං සුපුප්‌ඵීතසාලරුක්‌ඛමූලේ අට්‌ඨාසි. අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා උප්‌පලවණ්‌ණාය භික්‌ඛුනියා භයං ඡම්‌භිතත්‌තං ලෝමහංසං උප්‌පාදේතුකාමෝ සමාධිම්‌හා චාවේතුකාමෝ යේන උප්‌පලවණ්‌ණා භික්ඛුනී තේනුපසංකමි. උපසංකමිත්‌වා උප්‌පලවණ්‌ණං භික්‌ඛුනිං ගාථාය අජ්‌ඣභාසි.

එදා උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණිය උදේ වරුවේ සිවුරු පොරවාගෙන, පාත්‍ර සිවුරු අරගෙන, සැවැත් නුවරට පිඬුසිඟා වැඩියා. සැවැත් නුවර පිණ්ඩපාතේ වැඩලා දන් වළඳලා දවල් කාලෙ ගතකරන්න හිතාගෙන අන්ධ වනයට පිටත් වුනා. අන්ධ වනයෙ ඇතුළට ගිහිල්ලා මල් පිපී ගිය එක්තරා සල් රුක්සෙවනක වාඩිවෙලා හිටියා.

එතකොට පවිටු මාරයාට මේ විදිහේ කැමැත්තක් ඇතිවුනා. “උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණියව භය කරවන්න ඕන. තැතිගන්වන්න ඕන. මවිල් කෙලින් කරවන්න ඕන. සමාධියෙන් දුරුකරවන්න ඕන” කියලා. ඊට පස්සේ මාරයා උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණිය ළඟට ගියා. ගිහින් උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණියට ගාථාවක් කිව්වා.

#### සුපුප්‌ඵීතග්‌ගං උපගම්‌ම භික්ඛුනී ඒකා ත්වං තිට්‌ඨසි සාලමූලේ
න චත්‌ථි තේ දුතියා වණ්‌ණධාතු ඉධාගතා තාදිසිකා භවෙය්‍යුං
බාලේ න ත්‌වං භායසි ධුත්‌තකානන්‌ති.

“ඒයි භික්ෂුණී, මුළ පටන් අගටම මල් පිපිච්ච සල් රුකක් මුළට නෙව ඔයා ඇවිත් ඉන්නෙ. හැබැයි ඉතින් ඔයාගේ රූප ලස්සනේ හා සමාන දෙවෙනි රූපයක් නම් නෑ. හැබැයි ඉතින් මෙහෙට ආපු අනෙක් කාන්තාවොත් ඔය විදිහම තමයි. (මෙයින් අදහස් කරන්නේ ඔවුන් වීතරාගී බවයි) ඒයි මෝඩි, ඔයා සල්ලාලයන්ට භය නැද්ද?”

#### අථ ඛෝ උප්‌පලවණ්‌ණාය භික්‌ඛුනියා ඒතදහෝසි. කෝ නු ඛ්‌වායං මනුස්‌සෝ වා අමනුස්‌සෝ වා ගාථං භාසතීති? අථ ඛෝ උප්‌පලවණ්‌ණාය භික්‌ඛුනියා ඒතදහෝසි. මාරෝ ඛෝ අයං පාපිමා මම භයං ඡම්‌භිතත්‌තං ලෝමහංසං උප්‌පාදේතුකාමෝ සමාධිම්‌හා චාවේතුකාමෝ ගාථං භාසතීති. අථ ඛෝ උප්‌පලවණ්‌ණා භික්ඛුනී මාරෝ අයං පාපිමා ඉති විදිත්‌වා මාරං පාපිමන්‌තං ගාථාහි පච්‌චභාසි.

එතකොට උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණියට මෙහෙම හිතුනා. “කවුද මෙයා? මිනිහෙක්ද? අමනුෂ්‍යයෙක්ද? මේ ගාථා කියන්නෙ?” ඉතින් උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණියට මෙහෙම හිතුනා. “මේ තමයි පාපී මාරයා මාව භය කරවන්න, තැති ගන්වන්න, ඇඟේ මවිල් කෙළින් කරවන්න, සමාධියෙන් දුරු කරවන්නයි ඔය ගාථා කියන්නෙ.” ඉතින් උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණිය මේ පවිටු මාරයා බව දැනගෙන, පවිටු මාරයාට ගාථාවලින් පිළිතුරු දුන්නා.

#### සතං සහස්‌සානපි ධුත්‌තකානං ඉධාගතා තාදිසිකා භවෙය්‍යුං
ලෝමං න ඉඤ්‌ජාමි න සන්‌තසාමි න මාර භායාමි තමේකිකාපි

“ඒයි මාරය, ඔබ වැනි සල්ලාලයෝ ලක්ෂයක් ආවත් මගේ එක ලොම් ගහක් සොලවන්න බෑ. මං තැතිගන්නෙ නෑ. මං මේ තනියම හිටියත් ඔබට භයත් නෑ.

#### ඒසා අන්‌තරධායාමි කුච්‌ඡිං වා පවිසාමි තේ
පඛුමන්‌තරිකායම්‌පි තිට්‌ඨන්‌තිං මං න දක්‌ඛසි

මං දැන් අතුරුදහන් වෙනවා. ඔබේ බඩ ඇතුළට රිංගනවා. ඇහි බැම මැද්දට රිංගනවා. නහයෙනුත් රිංගනවා. එතකොට ඔබට මාව දකින්න බෑ.

#### චිත්‌තස්‌මිං වසීභූතාම්‌හි ඉද්‌ධිපාදා සුභාවිතා
සබ්‌බබන්‌ධනමුත්‌තාම්‌හි න තං භායාමි ආවුසෝති.

මේ සිත මට වසඟ වෙලයි තියෙන්නෙ. මං ඉර්ධිපාද හොඳට වඩලයි තියෙන්නෙ. සියලු බන්ධන වලින් නිදහස් වෙලයි මං ඉන්නෙ. ආයුෂ්මත, මං ඔබට භය නෑ.”

#### අථ ඛෝ මාරෝ පාපිමා ජානාති මං උප්‌පලවණ්‌ණා භික්‌ඛුනීති දුක්‌ඛී දුම්‌මනෝ තත්ථේවන්‌තරධායීති.

එතකොට පවිටු මාරයා, ‘උප්පලවණ්ණා භික්ෂුණිය මාව දැනගත්තා නෙව’ කියල දුක් වුනා. නොසතුටු වුනා. එතනම අතුරුදහන් වුනා.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

« » ⇡

ධර්මදානය උදෙසා පාලි සහ සිංහල අන්තර්ගතය උපුටා ගැනීම https://mahamevnawa.lk/sutta/sn1_5-1-5/ වෙබ් පිටුවෙනි.
Ver.1.40 - Last Updated On 26-SEP-2020 At 03:14 P.M